dito ako dinala ng kalungkutan..

August 11, 2013 § 6 Comments

ang tagal na rin yung huli akong nagsulat dito. akala ko nga hindi na ako babalik sa pagsusulat pero eto ang naisip kong puntahan dahil sa kalungkutang nararamdaman ko ngayon. mabigat na masyado kaya kailangang ilabas.

dito nagsimula ang lahat. lumipas ang dalawang buwan, sinagot ko siya.

mga pangako..mga pangarap. umasa ako sa bawat salitang sinabi niya. sobrang saya lang nung simula. ang sarap tumingin sa hinaharap lalo kapag kasama mo yung taong minamahal mo.

isang buwan..dalawa..at ngayon ika-pitong buwan na namin bilang magkasintahan.

mga pangako..mga pangarap..hanggang sa paulit-ulit na pagbasa sa text niya, dun ko lang nararamdaman na minsan, minahal nga niya ko talaga.

 

“ayaw mo na ba?”

“hindi ko alam.”

“gusto mo pa ba ‘to ayusin?”

“ikaw, gusto mo ba?”

“ako gusto ko, ikaw ba?”

(sa pilit na tono) “gusto ko din”

 

alam mo yun, ayaw mo sanang magbilang. pero di mo maiwasang ikumpara yung dating siya at sa kung ano siya ngayon. sobrang layo. inisip ko, kung hindi ba ako nagpakita ng todong pagmamahal, magiging masigasig pa din kaya siyang makuha ang loob ko? pero, nagmamahal ako. nagmamahal lang ako. ipagkakait ko pa ba sa sarili kong magpakita ng pagmamahal?

 

“mahal mo pa ba ako?”

“ewan..siguro..”

 

tagos sa puso ‘to. pero, naiintindihan ko ang nararamdaman mo ngayon, mahal. iintindihin kita. kasi, pinili kong mahalin ka.

mahal kita.

 

Advertisements

napakahabang panahon ng pamamaalam.

February 17, 2013 § 8 Comments

January 5, 2013

Paano ba ito tinatapos?

Libro pa itong isinasara tapos itinatago na sa cabinet forever, friend na i-a-unfriend at i-blo-block tapos magpapalit ka ng account, ipis na tinatapakan, lamok na sinasampal.

Sobrang bano ko sa mga ganito, kasi pagkatapos mo, at yung dalawa ko pang naging girlfriends, wala naman talagang maayos na break-up sa lahat nang iyon.

Di ko alam kung anong pakiramdam mo, ninyo, nang gawin ko iyon.
Wala pang gumawa sa akin noon.

Sabihin mo mang masakit, di ko alam kung anong pakiramdam noon sa totoo lang.

Pero alam ko yung pakiramdam na makita mo ang mga taong mahalaga sa’yo,
naging mahalaga sa iyo, na umuusad sa pang-araw-araw na buhay nila na parang normal lang sila, may pinagkakaabalahan nang iba, mukhang nakahanap na ng bagong buhay, habang ikaw ay gabi-gabi pa ring chine-check ang facebook account nila at tahimik na nagwiwish, sana may mabanggit man lang siyang kahit anong post tungkol sa akin, kahit hint lang, kahit blind item, kahit anon a tungkol sa akin.

Kung nasa kalingkingan man lang iyon ng sinasabi mo, or rather, ng sinasabi ni Allan na sabi mo daw, na hirap o bigat nang tuluyang pag-usad mula sa pinagsamahan natin, hayaan mong ihingi ko iyon ng tawad.

Hindi ko sinasadyang manakit. Wala na akong magagawa, baka kamatayan ko na lang ang sagot, o ang magka-amnesia ka, if my mere existence is what punishes you, us, kasi hindi ko kayang mabuhay na iniisip na may buhay akong pinahihirapan dahil sa mga pinaggagawa kong hindi ko na rin naman maibabalik o mababawi pa.

Hindi kita gustong paasahin, dagdag pang pahirapan, hindi ko nga alam kung kailangan pa ba talaga ang sulat na ito, dahil ang totoo, inaassume ko na lang na parang away-magkapatid lang sa bahay naming ang nangyaring gusot sa ating dalawa, lilipas na lang nang kahit hindi nagpapansinan, at one day, kapag binate mo na ako at binate na kita, ibig sabihin noon ay ayos na, kalimutan, o nalimutan, na natin ang lahat, at ang mga paliwanagan ay makakadagdag at makapagpapaalala lang na may masakit, na sa totoo ay baka wala na doon. Ghost feeling na lang, parang yung mga pinutol na paa at kamay na akala mo nandoon pa rin pero wala na talaga, nasanay ka na lang kasi habambuhay siyang nakakabit sa iyo, kaya kapag wala na akala mo mayroon pa.

Ako ang nagbago, maraming nangyari sa akin.

Marami akong hindi sinasabi sa iyo, sa kahit sino, noon man, at hanggang ngayon, at hindi ko kayang magmahal nang hindi nagtitiwala, kaya problema ko naman talaga ito, kaya wala kang dapat isisi sa sarili mo, dahil ang alam ko, bago naging tayo, noong naging tayo, at kahit noong wala na tayo, mabuti kang tao, nagtitiwala ka sa mga kaibigan mo, handa kang magbukas at magbigay ng parte o kabuuan ng sarili mo, kasi kaya mong magmahal ng mga tao.

Wala kang kasalanan.

Kung may kasalanan ka siguro, hindi sa akin, hindi sa relasyon natin, na ilang taon na ring nagiging bagahe sa iyo, kung hindi sa sarili mo, kasi nandoon ka pa rin kahit wala na ako, nang mas matagal kaysa sa inaasahan.

Pero sino ba ako para sabihing may mali sa ginawa mo?

Hindi nga iyon kasalanan, o kahit kamalian, mas kahinaan natin iyon, kahinaang tanggapin na isang natural na phase iyon, at tinitingnan nating isang impyerno na kinasasadlakan ng mga tanga, hunghang, lulong, adik, baliw, at sira ang ulo sa pag-ibig, ng buong proseso ng masalimuot sa paghihiwalay.

All in all, salamat pa rin sa pagiging civil mo sa akin, sa pagpipilit na maibalik kung ano ang nabuo bago pa maging tayo kahit hindi na tayo, kahit alam nating may hindi na mamamatay na something sa tuwing babanggitin ko ang Jona, kapag makikita nila tayong magkasama o magkausap, dahil nangyari na ang mga nangyari noon na nakasulat ng permanent sa ating mga bungo at sa bungo ng lahat ng nakakakilala s atin.

Salamat, pinilit mo ring huwag iparamdam at ipakta sa akin ang awkwardness, ang mga struggles mo sa buong proseso nito, siguro dahil alam mong introvertly didibdibin ko ang lahat kapag nakita kong hirap ka, at hindi ko mapapatawad ang sarili ko, siguro dahil kilala mo talaga ako bilang baliw-baliwang nag-aalaga rin ng bitterness.

Salamat, hindi naging matter of life and death, literally, para sa akin ang makita ka tuwing may barkada bonding, at ano pang tyansang magkakadaupang palad tayo ulit, pinadali mo ang lahat, ng sobra-sobra.

Salamat.#

– sulat ni unang pag-ibig. May 2006 kami naghiwalay.

anong masasabi ko? eto.

🙂

may dumating

December 6, 2012 § 17 Comments

hindi ko alam kung bakit ba kasi pinatulan ko ang ganitong klaseng senaryo.

wholesome friendship. unang kita. wala naman sa isip kong makipag-engage sa mga bagay na hindi ko pa gusto ngayon at hindi ko din naman naiisip..

pinapakiramdam ko ang sarili ko. alam ko ba ang ginagawa ko? nadadala ba ako sa hormones? nasa tamang pag-iisip ba ko nung pumayag akong magpaligaw?  bakit siya? sa dami ng lalaki sa mundo, bakit siya pa?

siguro kasi, matagal na rin yung huling may nagpakita ng honest appreciation sa’ken. yung may nagtatanong kung kumain na ba ako (samantalang ang juba ko para tanungin pa kung kumain na ko haha), yung mangangamusta ng buong araw ko, nag-aalala, nagpapakita ng pagpapahalaga sa akin bilang ako.

naka-set na ang utak ko, magtatrabaho lang ako dito sa saudi eh. walang kahit ano. tapos dumating siya. badtrip.

ngayon, hindi ko na alam. inaabangan ko na ang gabi-gabi niyang pagtawag. mga usapang wala namang sense pero may kung anong hatid saken na parang nakakapagpagaan ng mga araw na lumilipas. ayoko namang manghinala at magbigay agad ng konklusyon para sa mga nararamdaman ko. maaga pa masyado. basta ang alam ko masaya ako, ngayon.

pero siguro ang nakakahigit na dahilan kung bakit ko hinayaan ang sariling mapunta sa ganitong sitwasyon eh yung katotohanang Christian din siya. para saken yun ang pinakaimportante sa lahat.

ang mga kiming panalangin ko sa mga gabing nag-iisip kung ang buhay ko ba sa pansamantalang mundong ito’y susuungin kong walang kahawak-kamay ay nagkakaroon na nga ba ng kasagutan?

Lord, siya na po ba talaga si special someone galing sa Iyo?

pero maaga pa nga talaga.
wala pang ibang dapat gawin kundi maghintay..at patuloy na manalangin.

“Daughters of Jerusalem,
I charge you by the gazelles and by the does of the field:
Do not arouse or awaken love until it so desires.” – Solomon 2:7

🙂

wala akong maisip na title para dito

November 23, 2012 § 1 Comment

dahil ilang linggo nang constipated ang utak ko.

sermon para kay unknown

November 2, 2012 § 10 Comments

pasensya ka na kung wala na akong maipayo sayo, friend. alam kong masakit. alam kong mahirap. ang hindi ko lang maintindihan sa’yo eh yung pagsasabi mo lagi na okay ka lang. kasi alam kong hindi. spill that out friend, baka malason ka ng pagkimkim ng sakit, at galit.

pinag-usapan natin yung nararamdaman mo. oo, yung sakit na nararamdaman mo dahil sa ginawa niya. yung mga pagtataka natin kung bakit nangyare ‘tong paghihiwalay na ‘to. ngayon pang nasa ibang bansa ka pa. kung ano ba yung pagkukulang mo, na alam naman natin eh wala. tsaka inamin naman niya na siya yung may mali. dinadamayan kita, friend. pero nagtataka talaga ako kapag nagsasambit ka ng mga salitang may pahiwatig na hindi ka galit/nagagalit o nagbitter man lang sa kanya. ako naramdaman kong nagalit ka, nagbitter, kaya friend, wag mong i-deny yan. mas lalo ko kasing napapatunayan na nasa unang stage ka na ng grieving process – DENIAL.

hindi naman sa pinupush ko na magalit ka, o makaramdam ka ng negative ever dyan, gusto ko lang madaanan mo yung natural na proseso. sinaktan ka, syempre may brief moment ng galit/bitterness. then you can learn from that. pagpapakamartir kasi yung kinalalabasan friend, na malapit na kamag-anak ng pagpapakatanga.

nalaman natin na magkasama sila nung isang araw nung ex niya na alam naman natin eh walang ginawang mabuti sa kanya. i smelled something fishy, i told you that. then you said, stop. with please. dun ko narealize na may kinikimkim ka. merong something sa sarili mo na hindi mo inaamin. kaya friend, admit it. or else.

you have to go thru it. walang short-cut sa pagmu-move on. kaya itigil mo na yang pagsabi na, kung mapapalitan ka niya agad-agad ngayon din eh, okay lang sayo. kung saan siya masaya. hello?? halos apat na taon kayong nagsama. hindi naman yun basta-basta. kung paano mo nasasabi yang mga bagay na yan, ay ewan ko sa’yo. parang tinatapakan mo yung sarili mong puso. yan, ganyan.

friend, wala namang nagmamadali sa pagmu-move on. feel every moment of it. at malay natin eh, bigla siyang bumalik. maging hopeful ka pa din kahit papano. wag mong ipagdamutan yan sa sarili mo. hanggang sa dumating yung takdang panahon ng pagpapalaya. basta ngayon, maging totoo ka lang friend.

kung bakit ko ba ‘to nasasabi? kasi nakakapagsalita ako..

dito sa blog na alam kong hindi mo mababasa.
haha 🙂

lungkot

October 26, 2012 § 7 Comments

haaaaaaaaaaaay.

ang hirap talaga pag may problema sa pamilya tapos malayo ka.
tapos yung mapagsasabihan mo ng problema, may pinoproblema den. ayoko namang dumagdag pa sa mga isipin nun.
hindi ko naman naimagine na magiging ganito ang pamilya ko..

hay ayoko na talaga sanang isipin, nalulungkot ako. mahirap malungkot kapag nandito sa malayo.
punumpuno ang isipan ko ng mga pag-aalala pag mga ganitong pagkakataon. pero sabi nga:

“do not worry about anything, but pray for everything..” – philippians 4:6a

lagi yang pinapaalala ni Lord sa’ken.
pero minsan, naooverwhelmed talaga ako. lalo pag sunud-sunod. kaya nga parang ayoko na mag-facebook eh. ang dalas kasi akong sabihan ng bad news sa bahay. nakakapraning na ewan.

yung totoo, netong pagpunta ko dito sa gitnang silangan, parang wala na kong ibang gusto para sa sarili ko. gadgets, or anything. yung pagpapadala ng lahat ng sahod ko sa kanila, magtitira lang ng pangkain ko dito, okay na. pero kahit gaano kalaking pera ang maipadala ko sa kanila, hindi naman yun ang solusyon sa problema ng pamilya.

i want to be there. i have to be there. kahit na hindi naman ako panganay, kahit ako pa yung bunsong babae. eh parang naging instant ang paglevel-up ng maturity ko pagkaabroad ko. parang hindi pa sapat yung mga daily struggles na nararanasan ko dito ah. kung alam lang nila.. pero hindi ko pwedeng sabihin, gusto kong isipin nilang okay lang ako. mas importante naman yung nagaganap sa pamilya kaysa sa mga nagaganap saken dito eh. hay buhay..

pero naiisip ko talaga, pag sa mga ganitong panahon, eh yung paraan Niya para mas kumapit pa ko sa Kanya. na ang laki ng tiwala Niya sa’ken para hayaang maranasan ko ang mga bagay na ‘to. at naaalala ko lage, yung pagdating Niya.. tapos, wala na. wala na ‘kong mararamdamang pag-aalala.

kalungkutan.

“a time to weep and a time to laugh, a time to mourn and a time to dance..” – ecclesiastes 3:4

dear ex/bestfriend,

October 19, 2012 § 11 Comments

napanaginipan kita kagabi. hindi ko alam kung bakit. samantalang matagal ko nang itinigil ang pagi-stalk pagsilip sayo sa facebook. ayoko na sanang silipin eh. pero napanaginipan kita. naaalala ko na naman ang lahat. badtrip.

ano ng ganap sa buhay mo? shirt designer ka pa den ba? kasabay nung sabi mo na gusto mong pag-aralan, yung multimedia ek ek. dami mong pangarap, yun yung naisip ko nung sinabi mo yan. yung huling beses na nag-usap tayo tungkol sa buhay ng bawat isa.

kamusta ka dyan? active ka pa din sa youth ministry? muka naman. masaya ako. nasabi ko na ba sa’yo na isa ka sa ginamit Niya para magpush pa ‘ko sa spiritual life ko? parang hindi pa. pero for sure, matutuwa ka din kung sakaling malaman mo ‘to.

dati, ako pa nagtuturo sayo maggitara. ngayon, kahit pagdadrums kayang-kaya mo na. natatandaan ko pa nga din yung off-tune na boses mo. pero ngayon, kasali ka na sa choir niyo. natutuwa ako. yung kantang “beautiful in my eyes”, bagay na bagay sa’yo yun. gamitin mo yung piece na yun pag sasali ka ng x-factor. 🙂

pasensya pala kasi hindi na natuloy yung pinagplanuhan natin nila ate na tshirt para dun sa teatro club niya. ikaw yung gagawa nung tshirt nun eh. dami mo na ding nagastos, kaya lang hindi na natuloy eh. hindi kasi natrip-an ni ate yung kulay na ginamit mo dun sa tshirt. hindi ko na sinabi sayo na hindi niya nagustuhan. siya lang naman yun eh. kasi saken, kahit ano okay pa den. biased talaga ako, pagpasensyahan mo na pare.

pare. ang tagal na rin yung huli nung tinawag natin ang isa’t isa na pare. at yung corny nating tawagan na toasted bread at cupcake. bat ba kasi kelangan ng tawagan? lagi tuloy kitang naaalala kapag naririnig ko yang mga yan.

nung nakita ko yung facebook status mo na di ka na in a relationship, inaamin ko, medyo natuwa ako. nakakaguilty. pero mas higit yung pagtataka. bakit? iniisip ko pa naman eh nagmature ka na simula nung kung ano yung natapos sa’ten. ikaw talaga. sayang naman. inisip ko pa naman na sana eh siya na yung huli mo. totoo. wala yang halong bitterness.

tapos ayun nga. napanaginipan kita kagabi. sinusuyo mo daw ulit ako. tapos ako, nagpapakipot. tapos ayun, nagising na’ko.

kamusta ka na? may natitipuhan ka na ba lately?

wala nga eh.. wala naman akong mahanap eh..

eh kung san-san ka pa kasi naghahanap, malay mo naman nasa tabi-tabi lang.

meron na nga akong gusto..wag mo muna sasabihin sa iba ha.

oo naman. sino naman yang gusto mo?

ikaw.

– circa 2009